URL (نشانی منبع یاب یکتا) چیست

URL (نشانی منبع یاب یکتا) چیست

وقتی آدرس وب‌سایت را در مرورگر خود تایپ می‌کنید ، در پشت‌صحنه اتفاقات زیادی رخ می‌دهد.بیشتر این اتفاقات به‌وسیله قسمت‌های مختلف آدرسی که تایپ کرده‌اید، مشخص می‌شود.در این مقاله نگاه دقیق‌تری به این فرآیند خواهیم داشت.

یک URL از قسمت‌های مختلفی تشکیل می‌شود. نام میزبان (hostname) به آدرس آی پی یک منبع مشخص در اینترنت نگاشت می‌شود. برای مثال آدرس iranlaptopparts.com به آی پی 95.154.195.55 نگاشت می‌شود.همچنین این منابع حاوی اطلاعاتی هستند به مرورگر و سرور می‌گویند چگونه این فرایند را مدیریت کنند. آدرس آی پی را می‌توان همانند آدرس تلفن در نظر گرفت. نام میزبان (hostname) مانند نام کسی است که به دنبال تلفن او هستید.در اینجا استانداردی به نام سیستم نام دامنه (DNS) وجود دارد که همانند دفترچه تلفن در پس‌زمینه عمل می‌کند. DNS نام میزبان را که راحت‌تر از آدرس ای پی قابل حفظ کردن است دریافت می‌کند و آن را به آدرس آی پی که شبکه برای مسیریابی از آن استفاده می‌کند ، تبدیل می‌نماید.این توضیحات مقدماتی برای درک فرآیند وارد شدن به یک وب‌سایت را به خاطر بسپارید ، حال باهم به بررسی ساختار URL می‌پردازیم.

 

ساختار URL به چه صورت است

ساختار URL اولین بار توسط تیم برنزلی (Tim Berners-Lee)تعریف شد.آقای برنزلی مخترع وب است و در سال 1994 اولین وب سرور را  در آزمایشگاه ذرات بنیادی سرن راه‌اندازی کرد.آدرس‌های URL اساساً ترکیب ایده نام دامنه بانام فایل و پوشه است.این کار شبیه فراخوانی آدرسی مانند D:SoftwareOSWindows10file.txt در ویندوز است با این تفاوت که در ابتدای این آدرس چیزهای اضافی قرار می‌گیرد تا آدرس سرور اینترنتی که مسیر بر روی آن قرار دارد  و پروتکلی که برای دسترسی به اطلاعات استفاده می‌شود نیز مشخص گردد.

آدرس URL بخش‌های مختلفی دارد، در تصویر زیر یک آدرس ساده با بخش‌های مختلف آن قرار دارد:

 شکل آدرس های URL

یک آدرس URL به قسمت‌های مختلفی تقسیم می‌شود : شماتیک و آتوریتی

 

طرح یا شماتیک (Scheme)

خیلی‌ها فکر می‌کنند URL یک آدرس وب ساده است اما این‌طور نیست.آدرس وب ،یک URL است ولی همه URL ها آدرس وب نیستند!!سایر سرویس‌ها مانند FTP و حتی MAILTO که برای لینک دادن به آدرس ایمیل در صفحات وب استفاده می‌شوند نیز URL هستند.قسمت شماتیک (Scheme) آدرس‌های URL (که حروفی که در آخر آن‌ها کولن وجود دارد) پروتکلی  که برنامه شما( معمولاً مرورگر وب مانند کروم یا فایرفاکس) و وب سرور باید به‌وسیله آن باهم در ارتباط باشند را نشان می‌دهد.

متداول‌ترین نوع URL ها آدرس‌های وب هستند، اما انواع دیگری نیز وجود دارد:

پروتکل انتقال ابرمتن (HTTP) : پروتکل اصلی وب است و عملکرد مرورگر و وب سرور را در پاسخ به یک دستور(مانندGET یا POST) مشخص می‌کند

HTTP امن (HTTPS) :نوعی از پروتکل HTTP است که برای انتقال امن‌تر اطلاعات بر روی یک‌لایه امن  و رمزنگاری‌شده کار می‌کند .

پروتکل انتقال فایل (FTP): از این پروتکل برای انتقال فایل بر روی اینترنت استفاده می‌شود.

در مرورگرهای پیشرفته امروزی ، شماتیک بخش ضروری URL نیست ، اگر شما یک آدرس یک وب‌سایت مانند www.devsg.ir را وارد کنید ، مرورگرتان به‌صورت خودکار پروتکل صحیح برای استفاده را انتخاب می‌کند.اما هنوز برنامه‌ها و پروتکل‌هایی هستند که برای استفاده از آن‌ها باید شماتیک را به‌صورت کامل وارد کنید ، برای مثال جهت دسترسی به FTP وب‌سایت از طریق مرورگر ورد ftp:// پیش از آدرس وب‌سایت الزامی است.

آتوریتی

قسمت آتوریتی آدرس URL ( که پیش از آن دو کاراکتر اسلش قرار دارد) خود به قسمت‌های کوچک‌تری تقسیم می‌شود.با یک آدرس ساده شروع می‌کنیم که با واردکردن آن به صفحه خانگی(home page) وب‌سایت وارد می‌شوید.

 شماتیک hostname

در این مثال تمام www.example.com نام میزبان(hostname) خوانده می‌شود و پس از واردکردن آن در مرورگر به آدرس آی پی وب سرور تبدیل می‌شود.درصورتی‌که وب‌سایت بر روی هاست اشتراکی نباشد ، می‌توانید به‌جای ورود hostname آدرس آی پی وارد کنید.

برای اینکه دقیقاً بفهمیم در هنگام ورود آدرس چه اتفاقی می‌افتد ، باید آدرس میزبان را به‌صورت وارونه بخوانیم.قسمت‌های کوچک‌تری که در بالا گفته شد بدین‌صورت هستند:

دامنه سطح بالا یا Top-Level Domain: در مثال ما دامنه سطح بالا .com است.در سلسله‌مراتب DNS بالاترین بخش اینجاست و فرآیند ترجمه آدرس‌های قابل درک برای ما به آدرس آی پی که به خاطر سپردن آن‌ها سخت است ، در اینجا اتفاق می‌افتد.این دامنه‌های سطح بالا توسط سازمانی به نام ICANN یا Internet Corporation for Assigned Names and Numbers ایجاد و مدیریت می‌شود.دامنه‌های .com ، .net و .gov پراستفاده‌ترین دامنه‌های سطح بالا هستند.درعین‌حال اکثر کشورها نیز دامنه سطح بالای مخصوص خود رادارند.این دامنه‌ها مانند .uk برای انگلیس ، .ir برای ایران و یا .in برای هندوستان دوحرفی هستند.همچنین دامنه‌های سطح بالایی دیگری نیز مانند .museum  وجود دارد که برای کاربرهای خاص استفاده و توسط سازمان‌های خصوصی مدیریت می‌شود.

زیر دامنه یا sub-domain: ازآنجایی‌که DNS یک سیستم سلسله مراتبی است هر دو بخش www و example مربوط به مثال بالا جزو زیر دامنه محسوب می‌شود.قسمت www ساب دامین ، دامنه سطح بالای .com  و ساب دامین ، دامنه example است.به همین دلیل بسیاری از شرکت‌ها وب‌سایت خود را به زیر دامنه‌های مختلفی تقسیم می‌کنند ، مثلاً گوگل به زیر دامنه‌های www.google.com  ، news.google.com و mail.google.com و ... تقسیم می‌شود.

این ساده‌ترین مثال از بخش آتوریتی URL است.قسمت آتوریتی می‌تواند شامل بخش‌های دیگری نیز باشد:

اطلاعات کاربر : قسمت آتوریتی می‌تواند حاوی نام کاربری و رمز عبور کاربر نیز باشد.امروزه چنین ساختاری در آدرس URL غیرمعمول است اما در صورت وجود ،اطلاعات کاربر قبل از قسمت hostname قرار می‌گیرد و به دنبال آن علامت @ قرار می‌گیرد و چیزی شبیه به //username:password@www.example.com می‌شود.

شماره پورت: تجهیزات شبکه برای انتقال اطلاعات به مقصد از آدرس آی پی استفاده می‌کنند ، پس از دریافت اطلاعات "شماره پورت" به کامپیوتر می‌گوید ترافیک برای کدام برنامه کاربردی است.شما اغلب اوقات شماره پورت را نیز مشاهده نمی‌کنید،اگر شماره پورت در آدرس باشد بعد از نام میزبان قرار می‌گیرید و به‌وسیله کولن از آن جدا می‌شود و چیزی شبیه //www.example.com:8080 می‌شود.

این‌ها بخش شماتیک و آتوریتی آدرس URL بودند، اما اگر به آدرس‌های اینترنتی در هنگام وبگردی دقت کرده باشید ، بخش‌های بیشتری دارند.

مسیرها ،کوئری ها و تکه‌ها

سه بخش دیگر در آدرس URL وجود دارد که ممکن است بعد از بخش آتوریتی آن‌ها را ببینید :مسیرها (path) ،پرس‌وجوها (query) و تکه‌ها (fragment) .چگونگی کارکرد آن‌ها در ادامه بررسی می‌کنیم:

مسیرها (path):

قسمت آتوریتی آدرس URL شما را به سرور صحیح در شبکه هدایت می‌کند،مسیری که در ادامه آن می‌آید همانند مسیر پوشه و فایل‌ها در ویندوز،لینوکس و مک او اس فایل موردنظر در سرور را به شما نشان می‌دهد.مسیر بعد از کاراکتر اسلش قرار می‌گیرد و بین هر پوشه و زیرپوشه یک اسلش وجود دارد .به مثال زیر توجه کنید:

www.example.com/folder/subfolder/filename.html

قسمت آخر نام فایلی است که با واردکردن آدرس بالا مشاهده خواهید کرد.گرچه ممکن است شما این فایل را به‌صورت بالا در نوار آدرس مشاهده نکنید ، اما این به معنی عدم وجود چنین فایلی در وب سرور نیست.امروزه بسیاری از زبان‌های تحت وب مکانیسم‌هایی برای دوباره‌نویسی آدرس‌های URL و مخفی کردن پسوند فایل دارند.

پرس‌وجوها (query):

قسمت پرس و جوی آدرس برای مشخص کردن بخش‌هایی است که جزو ساختار مسیر فایل نمی‌باشند.این بخش اغلب برای جابه‌جایی داده از طریق فرم یا انجام جستجو استفاده می‌شود.بخش query بعد از مسیر فایل و با علامت سؤال شروع می‌شود و بعدازآن  مقادیر مربوط به هر query قرا می‌گیرد، برای جدا کردن چند مقدار از علامت & استفاده می‌شود.برای مثال آدرسی زیر وب‌سایت لپ‌تاپ پارت را نشان می‌دهد که مقدار n5110 در آن جستجو شده:

https://iranlaptopparts.com/search?controller=search&orderby=position&orderway=desc&search_query=n5110&category_filter=0&submit_search=

فرم جستجو اطلاعات را به سرور وب‌سایت ارسال می‌کند،بعد از علامت سؤال مقادیر داده‌ای برای جستجو در پایگاه داده قرار دارد که شامل کلیدواژه جستجو ، ترتیب مرتب‌سازی داده و ... می‌شود.

این‌یک مثال ساده است و معمولاً چنین آدرس‌هایی را زیاد مشاهده می‌کنید.مثلاً آدرس زیر مربوط به جستجوی کلمه "لپ‌تاپ پارت" در گوگل است:

https://www.google.com/search?q=لپ+تاپ+پارت&rlz=1C1GCEA_enUS751US751&oq=لپ+تاپ+پارت&aqs=chrome..69i57j69i60l4j0.1839j1j4&sourceid=chrome&ie=UTF-8

همان‌طور که مشاهده می‌کنید ، این URL حاوی اطلاعاتی ازجمله زبان ، نام مرورگر و حتی نسخه مرورگر هست.

تکه‌ها (fragment) :

آخرین بخش آدرس URL تکه‌ها یا Fragment هستند.تکه‌ها با علامت هش یا # مشخص می‌شوند و معمولاً به بخشی از صفحه جاری اشاره می‌کنند.در زمان طراحی صفحه ، طراحان می‌توانند با استفاده از تگ <a> یک لنگر برای تگ‌های سر صفحه(مانند H1) مشخص کنند.وقتی از تکه مناسب در آخر آدرس استفاده شود ، مرورگر بعد از بارگذاری صفحه به آن تکه از صفحه که با تگ <a> مشخص‌شده می‌رود.

نظرات بازدیدکنندگان